Ακροναυπλία

Η ιστορία της Ακροναυπλίας  ακολουθεί αυτή του Ναυπλίου, αφού ανά τους αιώνες, περιήλθε σε Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Φράγκους, Ενετούς και Τούρκους, μέχρι και την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Το 1212 οι Φράγκοι αφού κατέλαβαν την πόλη, χώρισαν την Ακροναυπλία σε δύο κάστρα, το Κάστρο των Ελλήνων δυτικά και το Κάστρο των Φράγκων ανατολικά.

Οι Ενετοί το 1470, μετά την ανακάλυψη της πυρίτιδας, προέβησαν σε νέα οχύρωση με την κατασκευή του Κάστρου των Τόρων και τον αυτοτελή προμαχώνα με τα πέντε μεγάλα ισομεγέθη κανόνια, τον προμαχώνα των Πέντε Αδελφών.

Το 1540 οι Τούρκοι ενίσχυσαν την οχύρωση της Ακροναυπλίας με μεγαλύτερα κανόνια, ονομάζοντάς την Ιτς-Καλέ (εσωτερικό κάστρο) και το 1686 ακολουθεί η δεύτερη ενετική κυριαρχία του Ναυπλίου και το 1715 δεύτερη τουρκική κυριαρχία.

Το 1822 οι Έλληνες κανονιοβόλησαν την Ακροναυπλία από το Παλαμήδι και οι Τούρκοι την παρέδωσαν στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Το 1828 επί Καποδίστρια, το φρούριο ανοικοδομήθηκε λειτουργώντας ως στρατιωτικό νοσοκομείο και ναός, ενώ μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα, ο Όθωνας διέταξε το 1835 την επισκευή όλων των οχυρωματικών έργων και των προμαχώνων.

Επί βασιλείας Γεωργίου του Α΄, στην Ακροναυπλία κτίσθηκαν μεγάλοι στρατώνες και στρατιωτικές φυλακές.

Tο 1926 έγινε η μεταφορά των φυλακών του Παλαμηδίου στους στρατώνες της Aκροναυπλίας και το 1937 έγιναν και πολιτικές, καθώς στη δικτατορία του Μεταξά οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος στέλνοντανεκεί. Οι φυλακές λειτούργησαν  μέχρι το 1960 περίπου και το 1970 ξεκίνησε η κατεδάφισή τους για να κατασκευαστεί μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα η οποία έχει πάψει πλέον να λειτουργεί.

Ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει στο Kάστρο της Aκροναυπλίας είτε ανηφορίζοντας ανατολικά του Πάρκου του Σταϊκόπουλου και από την πλατεία Aρβανιτιάς, είτε από τη δρομόσκαλα της Kαθολικής Eκκλησίας Μεταμόρφωσης  και την πύλη του Kάστρου των Tόρων.