Ελικώνας

Νοτιοανατολικά του Παρνασσού και κατ’ άλλους ως απόληξή του βρίσκεται ο Ελικώνας, το βουνό της Βοιωτίας με τις 16 κορφές υψηλότερες των 1.000 μέτρων.

Η «είσοδος» στον κατάφυτο από βελανιδιές, οξιές, έλατα Ελικώνα στον οποίο έχουν συνολικά καταγραφεί περισσότερα από 1.200 είδη φυτών, γίνεται από τον επαρχιακό δρόμο Θήβας-Λιβαδειάς λίγο μετά την Αλίαρτο, σε απόσταση, δηλαδή, περίπου 1,5 ώρας από την Αθήνα.

Λιγότερο «διάσημος» από τον Παρνασσό ο Ελικώνας προσφέρεται για πεζοπορίες και εκδρομές με τζιπ προς τα χωριά που βρίσκονται διάσπαρτα στους δρόμους προς τις κορυφές του με ψηλότερη αυτή της Παλαιοβούνας στα 1.748 μέτρα.

Αγιά Άννα, Κυριάκι και Ελικώνας είναι τα τρία χωριά που προσφέρονται για ξεκούραση, φαγητό ή διαμονή για όσους επιλέξουν να μείνουν στον Ελικώνα προκειμένου να ανακαλύψουν όλα του τα μυστικά. Στους πρόποδες της δυτικής πλευράς του Ελικώνα βρίσκεται και η μονή του Οσίου Λουκά.

Το μαγικό με τον Ελικώνα είναι ότι ο ταξιδιώτης μπορεί να συνδυάσει άνετα το βουνό με τη θάλασσα καθώς υπάρχει πρόσβαση και σε παραλίες όπως στην Αντίκυρα, στον Σαράντη και τη Δόμβραινα.

Κατά τη μυθολογία στον Ελικώνα κατοικούσαν οι Μούσες γεγονός που κατέστησε το  βουνό ως το έμβλημα της έμπνευσης για τους ποιητές. Υπήρχε μάλιστα και βωμός αφιερωμένος στον Ελικώνιο Δία αλλά και μια πηγή, η Ιπποκρήνη (σήμερα Κρύο Πηγάδι), που λεγόταν ότι δημιουργήθηκε από χτύπημα στο έδαφος της οπλής του Πηγάσου. Ο μύθος θέλει επίσης στον Ελικώνα να βρίσκεται και η πηγή στην οποία ο Νάρκισσος διαπίστωσε την ομορφιά του για να εμπνευστεί.