Ψητή Γουρνοπούλα

Η ψητή γουρνοπούλα, το φαγητό αυτό που είναι τόσο διαδεδομένο στη νότια Πελοπόννησο έχει τις ρίζες της στη Μεσσήνη  και φτάνει πίσω στην εποχή της Τουρκοκρατίας, σύμφωνα με την παράδοση.

Όπως είναι γνωστό, οι Μουσουλμάνοι δεν καταναλώνουν χοιρινό κρέας. Όπως λέει ο θρύλος λοιπόν, επί Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι της Μεσσήνης ξεκίνησαν αθρόα εκτροφή χιλιάδων χοίρων, οι οποίοι κυκλοφορούσαν μέσα στην πόλη ελεύθερα. Λέγεται ότι αυτό το είδος «πολέμου» αποδείχθηκε αποτελεσματικό, αφού έφυγαν οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι έκτοτε απέφευγαν τη Μεσσήνη και εγκαταστάθηκαν στην Ανδρούσα.

Η χοιροτροφία στην Μεσσήνη περιορίστηκε σημαντικά μόνο μετά το 1920. Μέχρι τότε οι χοίροι «ήσαν πολλαπλάσιοι των ανθρώπων» όπως αναφέρει ειρωνικά, ο Ιατρός Π. Κορύλλος στο οδοιπορικό του «Από Πατρών έως Καλάμας» το 1890. Αν σκεφθούμε ότι οι κάτοικοι Μεσσήνης ήταν 7.000 το 1890, μπορούμε να φανταστούμε πόσοι ήταν οι εκτρεφόμενοι χοίροι!

Το 1920, τελάληδες ειδοποιούν τον ντόπιο πληθυσμό ότι απαγορεύεται να κυκλοφορούν ελεύθερα τα γουρούνια, διότι οι χωροφύλακες θα τα σκότωναν.

Έτσι λοιπόν καθιερώθηκε και επεκτάθηκε το έθιμο της ψητής γουρνοπούλας από την Μεσσήνη.

Η ψητή γουρνοπούλα είναι ένα θαυμάσιο έδεσμα, με λιγότερα μάλιστα λιπαρά από το μοσχαρίσιο κρέας, αν ο καταναλωτής αποβάλλει το εμφανές λίπος.  Αν μπορεί βεβαίως να αντισταθεί στον πειρασμό, μπροστά στην τραγανή «γκόρτσα» και στα διάφορα «γλυκάδια» του ζώου, το οποίο σήμερα ψήνεται σε φούρνους και προσφέρεται εν αφθονία, ζεστό και σχετικά φθηνό σε όλα τα πανηγύρια της Μεσσήνης.