Αρχαίο Κάλλιο

Η αρχαία πόλη Καλλίπολις, το αρχαίο Κάλλιο, βρισκόταν βορειοδυτικά του Λιδωρικίου, στη Φωκίδα, στην τότε κοιλάδα του Μόρνου. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, το αρχαίο Κάλλιο ήταν η ανατολικότερη αιτωλική πόλη και κατοικήθηκε από την γεωμετρική εποχή έως τουλάχιστον το τέλος της ελληνιστικής, όταν και γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της. Τότε τοποθετείται και η μεγαλύτερη ακμή της, δηλαδή μετά τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν ιδρύθηκε πλέον ως αστικό κέντρο.

Το αρχαίο Κάλλιο ήταν μέλος της Αιτωλικής Συμπολιτείας, της ομοσπονδίας που δημιούργησαν τότε οι αιτωλικές πόλεις της περιοχής. Τότε (4ος π.Χ. αιώνας) χρονολογείται και το τείχος της πόλης και η ακρόπολη, τμήματα των οποίων βλέπουμε έως σήμερα. Το τείχος αυτό πάντως δεν κατόρθωσε να προστατέψει το αρχαίο Κάλλιο από την επιδρομή των Γαλατών που το κατέστρεψαν κατά την επέλασή τους στη Φωκίδα το 279 π.Χ. Αν και η πόλη ανοικοδομήθηκε εκ νέου αμέσως μετά, εν τούτοις κάθε αναφορά στο αρχαίο Κάλλιο χάνεται από το 2ο π.Χ. αιώνα και επανεμφανίζεται πλέον τον 9ο αι. μ.Χ., ως προγενέστερο του Λιδωρικίου επισκοπικό κέντρο της ορεινής Δωρίδας.

Το αρχαίο Κάλλιο ανασκάφηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, δηλαδή λίγο πριν ολοκληρωθεί το φράγμα του Μόρνου  από τον καθηγητή Π. Θέμελη. Όλα τα δημόσια κτίσματα της πόλης που ήρθαν τότε στο φως σήμερα βρίσκονται βυθισμένα κάτω από τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου.

Most Popular