Το Δάσος του Περαχωρίου

Το Δάσος του Περαχωρίου βρίσκεται ακριβώς πάνω από τα πρώτα σπίτια του χωριού. Είναι ανεπτυγμένο σε πλαγιά, σε έδαφος με εξαιρετικά μεγάλη κλήση και αποτελείται από πανύψηλα και παλιά δέντρα, κυρίως αριές, αλλά και περνάρια και φελίκια. Η αριά ανήκει στην οικογένεια της βελανιδιάς και είναι δέντρο που φτάνει τα 25 μέτρα ύψος και έχει πυκνό φύλλωμα. Ως εκ τούτου, το δάσος του Περαχωρίου είναι πυκνό, κι εκτός από κάποια ξέφωτα, σε πάρα πολλά σημεία του ο ήλιος δεν φτάνει στο έδαφος, παρά ελάχιστες στιγμές της ημέρας.

Η περιήγηση μέσα στο δάσος δεν είναι κουραστική, αρκεί να λάβουμε υπόψιν μας την σαφή κλήση του εδάφους, αλλά και τα πολλά ξερά, πεσμένα φύλλα που το κάνουν ακόμα πιο γλιστερό. Μια αρκετά εύκολη διαδρομή για την περιήγηση στο δάσος του Περαχωρίου, στο πιο «εύκολο» χαμηλό τμήμα του, είναι αυτή που μπαίνει στο δάσος από το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής και βγαίνει στο ύψος του άλλου ξωκλησιού, του Αγίου Γερασίμου. Μπορείτε να δείτε παρακάτω αναλυτικά την περιγραφή:

Διαδρομή Περαχώρι-Αγία Παρασκευή-Δάσος-Άγιος Γεράσιμος-Περαχώρι.

Το μονοπάτι για το δάσος Περαχωρίου ξεκινάει από τον πάνω-πάνω δρόμο του χωριού και ανηφορίζει μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Γερασίμου, που συναντάμε στο αριστερό μας χέρι. Εκεί το μονοπάτι χωρίζει στα τρία: παίρνουμε το δεξιά, το κάτω-κάτω, που θα μας οδηγήσει στην Αγία Παρασκευή, το ξωκλήσι στην άλλη άκρη του δάσους. Το μονοπάτι είναι ευδιάκριτο και αν σηκώσουμε τα μάτια μας ψηλά στο βουνό μπορούμε να δούμε το ξωκλήσι από πάνω. Ασπρισμένες άκρες και σκαλάκια μας βοηθούν να ανέβουμε την σχεδόν κατακόρυφη πλαγιά και μετά «σόπλαα» (δηλαδή στο πλάι, πλαγιαστά) θα βγούμε στο ξέφωτο για το ξωκλήσι. Το μικρό εκκλησάκι παρουσιάζεται μπροστά μας μέσα στα δέντρα που το αγκαλιάζουν. Αυτό που θα μας κόψει την ανάσα όμως είναι η πανοραμική θέα προς το Περαχώρι, το Βαθύ, το Ιόνιο, τα αμέτρητα νησάκια ανάμεσα, την Άτοκο, την Οξειά, τις ακτές της Στερεάς Ελλάδας, αλλά και της Πελοποννήσου.

Συνεχίζουμε με την ανάβαση προς το δάσος του Περαχωρίου, γυρνώντας για λίγο πίσω. Από το μονοπάτι που ανεβήκαμε ως το ξωκλήσι, λίγο πριν την Αγία Παρασκευή, βλέπουμε ξεκάθαρα το σημείο που ανεβαίνει προς τα πάνω. Το ακολουθούμε με προσοχή καθώς από εδώ και πέρα το έδαφος θα είναι συνεχώς σε κλήση. Ανεβαίνουμε την πλαγιά και ήδη βρισκόμαστε μέσα στο δάσος. Τα δέντρα εδώ είναι καινούρια, φαίνονται σχετικά μικρά. Καθώς προχωράμε όμως προς τα αριστερά και ελαφρώς προς τα πάνω, μπαίνουμε ολοένα και πιο βαθιά στο δάσος με τις παλιές αριές, τα περνάρια και τα φελίκια. Πυκνό φύλλωμα κρύβει τον ουρανό, πεσμένα φύλλα στο έδαφος δημιουργούν ένα παχύ, απαλό στρώμα για να περπατήσουμε και όσο πάει το μάτι βλέπουμε ψηλούς, χοντρούς κορμούς και πράσινο.

Για την κατάβαση από το δάσος Περαχωρίου τα πράγματα είναι κάπως πιο μπερδεμένα, καθώς μονοπάτι πια δεν υπάρχει για να ακολουθήσουμε. Λίγο μετά το μεγάλο ξέφωτο, με τα πελώρια ξεριζωμένα δέντρα, μπορούμε να αρχίσουμε να κατεβαίνουμε. Διακρίνουμε μια μικρή “πόρτα” για να βγούμε από το δάσος, ακριβώς πάνω από μια παλιά στέρνα. Με λίγη προσοχή, βρίσκουμε το μονοπάτι που μας οδηγεί ακριβώς στο εκκλησάκι του Αγίου Γερασίμου, στην αρχή δηλαδή της διαδρομής μας.