Λευκά Όρη

Τα Λευκά Όρη, που λέγονται και Μαδάρες, ξεκινούν από το νομό Ρεθύμνου, ενώ καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Χανίων, αφού εκεί εκτείνεται και ο μεγαλύτερος όγκος τους. Αποτελούν τη μεγαλύτερη οροσειρά της Κρήτης, φτάνουν σε μήκος τα 50 χιλιόμετρα ενώ το πλάτος τους τα 25 χιλιόμετρα.

Τα Λευκά Όρη με τις περίπου 50 κορυφές τους με υψόμετρο πάνω από 2.000 μέτρα είναι συνολικά ο πιο ψηλός ορεινός όγκος του νησιού, αν και η ψηλότερη κορυφή της Κρήτης βρίσκεται στον Ψηλορείτη. Η μορφολογία του βουνού έχει κρατήσει τους ανθρώπους μακριά, αφού ελάχιστα είναι τα χωριά, που είναι κτισμένα εκεί.

Η πεζοπορία στα Λευκά Όρη απαιτεί πολύ καλή φυσική κατάσταση, εμπειρία και πολύ καλό προσανατολισμό. Στο βουνό υπάρχουν καταφύγια, όπως στο οροπέδιο της Ταύρης, το οποίο διαθέτει θέσεις για 60 άτομα. Για να μείνετε σ’ αυτό χρειάζεται να συνεννοηθείτε με τον Ε.Ο.Σ Χανίων.

Το καταφύγιο Καλλέργη βρίσκεται στο οροπέδιο του Ομαλού δίπλα από τον Εθνικό Δρυμό Λευκών Ορέων και το Φαράγγι της Σαμαριάς  είναι δυναμικότητας 50 θέσεων ενώ το καλοκαίρι μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερο κόσμο.

Τα χιόνια καλύπτουν τις περισσότερες κορυφές έως τον Ιούνιο, ενώ οι αλπικές ζώνες άνω των 2.000 μέτρων είναι γυμνές από βλάστηση και δεν υπάρχει νερό το καλοκαίρι.

Στα Λευκά Όρη υπάρχουν πολλά σπήλαια, σπηλαιοβάραθρα και φαράγγια. Το σπουδαιότερο είναι το Φαράγγι της Σαμαριάς. Άλλα φαράγγια που καταλήγουν στο Λιβυκό Πέλαγος είναι της Ελυγιάς, της Αράδαινας, της Τρυπητής, του Κλάδου, της Αγίας Ειρήνης, της Ίμβρου και του Καλλικράτη.

Στα Λευκά Όρη υπάρχουν τα δύο μεγαλύτερα σπηλαιοβάραθρα της Ελλάδος, αυτό του Γουργούθακα και το Λέων. Άλλα σπήλαια είναι του Τζανή στο οροπέδιο του Ομαλού και του Ασφένδου.

Στα Λευκά Όρη υπάρχουν πάρα πολλά και σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας, πολλά από τα οποία είναι στενοενδημικά, δηλαδή δεν φυτρώνουν ή δεν ζουν πουθενά αλλού, ούτε σε άλλες περιοχές της Κρήτης. Διασημότερο είναι το ενδημικό είδος Κρητικός Αίγαγρος, το γνωστό Κρι – Κρι.

Οι νότιες πλαγιές του ορεινού όγκου καλύπτονται από δάση με κυπαρίσσια, πουρνάρια και πεύκα, ενώ οι περιοχές της ενδοχώρας που έχουν περισσότερη υγρασία καλύπτονται από δάση με καστανιές, πλατάνια και άλλα υδρόφιλα φυτά.